Czy można leczyć homoseksualizm?

Czy można ułatwić homoseksualistom powrót do normalnego heteroseksualizmu lub uzyskać u nich wystarczające przystosowanie się do normalnego życia? Według Backetta pbdobne usiłowania nie przynosiły rewelacyjnych wyników. Brilish Medical Journal opublikował w r. 1965 artykuł redakcyjny o niedostateczności leczenia utrwalonego homoseksualizmu, ale jeden z lekarzy zgłosił sprzeciw twierdząc, że sam wyleczył 16 spośród 32 pacjentów. Zadanie jest na pewno niełatwe i zależy od stopnia homoseksualizmu, chęci współpracy z lekarzem i powrotu do beteroseksualizmu. W Wielkiej Brytanii paragraf, na podsta- wie którego homoseksualiści uważani są za przestępców, jest częścią ustawy mającej chronić kobiety przed atakami i, jak twierdzą niektórzy, został clo niej włączony przez niedopatrzenie. Czy było to niedopatrzeniem, czy nie – na podstawie ustawy z r. 1885 można było stosować karę więzienia wobec mężczyzny utrzymującego stosunki płciowe z innym mężczyzną – do roku 1967.

Nie ma za to ustawy skierowanej przeciw lezbianizmowi. (Mówi się, że to pominięcie trzeba przypisać królowej Wiktorii, Pierwotna ustawa obejmowała zarówno męskich, jak i kobiecych homoseksualistów. Podobno królowa nie zgodziła się w ogóle przyjąć do wiadomości istnienia lezbianizmu i skreśliła odnośne ustępy przed podpisaniem). Z różnych stron wywierano naciski, aby znieść ustawę przeciw homoseksualistom, wspomnieć zwłaszcza należy o raporcie Wolfen- dena (Komitet do Spraw Przestępstw Homoseksualnych i Prostytucji) z r, 1957. Nagabywanie, stręczycielstwo, utrzymywanie homoseksualnych domów publicznych i stosunki z niepełnoletnimi są nadal karalne, dozwolone są tylko stosunki pomiędzy mężczyznami ponad 21 lat za obopólną zgodą.

Leave a Reply