Jajeczkowanie – kontynuacja

Jajo zaś, które tak długo czekało w obrębie jajnika na tę rozstrzygającą chwilę, ma przed sobą bardzo krótki okres życia – na pewno nie więcej niż 48 godzin, a nawet prawdopodobnie nie więcej niż 24 godziny. Poprzedzający okres bezczynności mógł trwać 24 lub nawet 48 lat, mimo to okres, kiedy staje się ono dojrzałe do zapłodnienia, jest bardzo ograniczony. Jeśli nie dojdzie do spotkania z plemnikiem, jajo stanie się niezdolne do zapłodnienia i obumrze: przechodząc przez kilka centymetrów jajowodu dojdzie do jamy macicy, a stamtąd – nie wykorzystane i zestarzałe zostanie usunięte podczas następnej miesiączki.

Obok zapewnienia jaju dojrzewania pęcherzyk ma jeszcze inne ważne funkcje do spełnienia w formie wydzielania hormonów, początkowo estrogenu, później progesteronu. Zadanie to jest chemicznie dość skomplikowane, ale działanie hormonów jest w zasadzie proste. Pochodzący z samego jajnika estrogen powoduje powstanie zespołu gotowości płciowej i przygotowuje pochwę do aktu płciowego, progesteron zaś wspomaga zmiany zachodzące w macicy – wszystkie te pełne nadziei przygotowania, które mają umożliwić zagnieżdżenie się zapłodnionego jaja. W ten sposób każdy pęknięty pęcherzyk bierze w opiekę jajo, które się z niego uwolniło.

Jeśli nie dojdzie do zapłodnienia i ciąży, opieka ta trwa 12 do 15 dni. W tym czasie pęcherzyk, który nazywa się już ciałkiem żółtym, nadal rośnie i wydziela hormony, a po tym okresie kończy swoją działalność. Macica pozbawiona nagle związków chemicznych ważnych dla zmian przygotowawczych rozpoczyna menstruację, pęcherzyk zaś, na którego czynność brak już zapotrzebowania, degeneruje się. Kiedy jednak dojdzie do zapłodnienia i do pomyślnego zagnieżdżenia się jaja, wtedy pęcherzyk będzie nadal wykonywał swą funkcję produkowania hormonów, progesteron jest wtedy nadal potrzebny dla utrzymania macicy i jej błony śluzowej w odpowiednim stanie.

Leave a Reply