Obrzezanie – kontynuacja

Takie są fakty, ale istnieje również brak zgodności w ich interpretacji oraz trudności związane z zebraniem ich. Jeden z poważniejszych problemów towarzyszących ankietowaniu polega na nieumiejętności opisania członka nie tylko przez żonę, ale często i przez właściciela, W ankiecie przeprowadzonej w Buffalo w stanie Nowy Jork ]/s mężczyzn myliła się sądząc, że są obrzezani i V myliła się sądząc, że nie są. Kobiety były jeszcze mniej dokładne w ocenie. Wszyscy zgadzają się, że obrzezanie praktycznie eliminuje raka prącia: rak ten jest częsty wśród wielu prymitywnych ludów, ale nie w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii: w Anglii i Walii np, stwierdza się rocznie 300 do 400 przypadków. Tej dalekosiężnej racji można przeciwstawić inne, bardziej krótkoterminowe, jak ból zadawany dziecku, możliwość wystąpienia owrzodzeń i zwiększone ryzyko zakażenia – niektóre szpitale tylko z tego względu usunęły ten zabieg ze swego repertuaru. Istnieje również możliwość zgonu w następstwie zabiegu. Według dr Morgana w Wielkiej Brytanii należy przypisać następstwom obrzezania 15 zgonów rocznie (na podstawie opracowania z r. 1949).

Faktem jest również, że zakonnice nigdy, a Żydówki prawie nigdy nie chorują na raka szyjki macicy. Oczywiście tryb życia zakonnicy różni się pod wieloma względami od życia kobiety w normalnej społeczności – brak współżycia płciowego, nieużywanie środków antykoncepcyjnych, brak dzieci – ale Żydówki na ogół nie różnią się od innych z wyjątkiem tego, że są żonami obrzezanych. Druga różnica polega na stosowaniu przez Żydów rytuału Niddah, czyli na wstrzymywaniu się od stosunków przez tydzień lub dłużej po rozpoczęciu się menstruacji, chociaż pod tym względem niektóre grupy Żydów są bardzo liberalne. Występowanie raka szyjki u Żydówek jest zależne również od strefy geograficznej: wśród Żydówek z północnej Afryki rak ten zdarza się częściej.

Leave a Reply