Pępowina

Pępowina jest najbardziej zmiennym elementem anatomicznym w rozwoju dziecka. Niektóre dzieci rodzą się większe, inne mniejsze, niektóre mają węższe biodra, bardziej okrągłe szyje, bardziej wydłużone czaszki, pełniejsze brzuchy i tak dalej, jednak ilość odmian trzyma się w jakichś granicach zakreślonych przez ewolucje, i selekcję naturalną. Jedyne połączenie pomiędzy matką a płodem – pępowina – jest, aby użyć żartobliwego określenia, długości struny. Od 18 cm do 120 cm uważa się za normę. Stwierdzano również znacznie krótsze i znacznie dłuższe, ale i tak trudno pogodzić się z faktem, że normalnie długa pępowina może być 7 razy dłuższa niż normalnie krótka.

Pępowina rośnie do 28. tygodnia ciąży. Jej spiralny kształt ustala się już w 8. tygodniu. 3h pępowin jest skręconych w lewo, a ilość skrętów (spotykano od 4 do 29) w niewielkim stopniu zależy od długości. Średnio biorąc, chłopcy mają pępowinę o kilka cm dłuższą niż dziewczynki. Nie ma również zależności pomiędzy długością sznura pępowinowego a wzrostem i wagą matki, wielkością dziecka, długością ciąży, ilością potomstwa, wiekiem, wagą łożyska ani czymkolwiek poza płcią płodu. Długie pępowiny dość łatwo ulegają zapętleniu dokoła szyi płodu, czasem nawet wielokrotnie. Statystycznie 1 pętlę spotyka się u 22% płodów, 2 u 3%, 3 u 1,4%, i 4 u 0,l°/o. Do uduszenia dochodzi tylko wtedy, kiedy sznur pępowinowy zapętli się dokoła szyi i jest równocześnie krótki, na ogół jednak, jeżeli sznur jest dosyć długi, aby się zapętlić, to nie jest dość krótki, aby udusić. Pępowina jest mocno przyczepiona do płodu z jednej strony i do łożyska z drugiej i mimo że początkowo nie ma na niej węzłów, pod koniec ciąży spotkać można jeden lub kilka. Prawdopodobnie dla powstania węzła pętla musi przesunąć się przez dziecko. Na szczęście węzły nie sprawiają kłopotów, jeśli nie są mocno zaciągnięte. Do zaciągnięcia może dojść przy porodzie, przy czym węzły występują tylko na długich pępowinach.

Leave a Reply