Poronienie – dalszy opis

W ostatnich latach ze względu na usiłowania zmiany ustawodawstwa sprawa poronień była szeroko dyskutowana w Wielkiej Brytanii, ożywiona była zwłaszcza dyskusja w postaci listów do redakcji pisma Lancet. „Nie lubię przeprowadzać tej operacji, a moi współpracownicy nie lubią jej jeszcze bardziej. Nie umiem wyobrazić sobie innej operacji, w czasie której usuwa się normalną tkankę, a ta normalna tkanka to potencjalny nowy człowiek”, „Ponieważ zapobieganie nie jest chorobą, przeciwdziałanie jemu nie jest właściwym przedmiotem dla usług medycznych”, „Czy obecne niezdecydowanie w popieraniu wykonywania poronień wiązać trzeba z głębokim szacunkiem lekarzy dla życia ludzkiego, czy też niepewnością co do stanowiska Prawa w Zjednoczonym Królestwie?” „Żadna kobieta nie chce poronienia: ona chce dziecka albo uniknięcia ciąży”. „Mam poważne zastrzeżenia w sprawie opróżniania macicy ze względów społecznych, podobnie jak 95°/« moich kolegów ginekologów pracujących w Społecznej Służbie Zdrowia”. Na temat poronień ze wskazań lekarskich: „Jednym z niewielu nie podlegających dyskusji faktów jest, że poronienie nigdy nie może mieć lecz- niczego znaczenia dla płodu, chyba że eutanazję uważa się za metodę leczniczą”. ,,W końcu jedyną drogą zlikwidowania nielegalnych poronień jest umożliwienie przerwania każdej ciąży legalnie. Jeśli nie można się na to zgodzić, poronienia nielegalne będą nadal wykonywane”,

Z początkiem roku 1967 Królewskie Towarzystwo Położników i Ginekologów i Brytyjskie Towarzystwo Lekarskie wydało wspólne oświadczenie w sprawie sztucznego poronienia. Według niego ,,poronienie powinno być uważane za legalne, jeśli jest wykonane przez zarejestrowanego lekarza, w dobrej wierze, w interesie zdrowia fizycznego lub psychicznego matki lub ze względu na ryzyko poważnych defektów u płodu. W rozstrzyganiu, czy przerwanie ciąży leży w interesie zdrowia matki, lekarz ma prawo brać pod uwagę środowisko matki zarówno aktualne, jak i możliwe do przewidzenia”.

Leave a Reply