Wdowieństwo – kontynuacja

W Indiach wdowy są jeszcze poważniejszym problemem społecznym. Większość wdowców zawiera ponownie małżeństwa, ale opinia nie pozwala na to kobietom. Ponieważ kobie’ ty hinduskie często umierają młodo i średnio nie osiągają długowieczności Amerykanek, powstaje niedobór dziewcząt. W kraju, w którym ceremonia małżeństwa jest prawie obowiązkiem religijnym, mężczyźni, którzy chcą się ożenić po raz pierwszy czy powtórnie, muszą sobie brać coraz młodsze żony. Pewnej dziewczynie angielskiej przypisuje się zdanie: ,,Nie jestem dość stara, aby być dziewicą” i to samo mogłoby powiedzieć wiele młodych Hindusek w dniu swego ślubu. Prawo indyjskie zabrania i karze małżeństwa dziecięce (tj. chłopcy poniżej 18 lat, a dziewczęta poniżej 15), ale spis ludności w r. 1951 wykazał niezliczone wypadki łamania prawa. Chociaż dane te były zbierane przez urzędników państwowych dla celów spisu i można by spodziewać się niechęci ujawniania nielegalnych małżeństw, ostateczne wyniki wykazały (co najmniej) 2 833 000 żonatych chłopców, 6 118 000 zamężnych dziewcząt, 66 000 wdowców i 134 000 wdów, wszyscy w wieku od 5 do 14 lat. W tym samym roku tylko 6Vo Hindusek w wieku ponad 15 lat było niezamężnych. Odpowiednie procenty w Wielkiej Brytanii i w Stanach Zjednoczonych były czterokrotnie wyższe. Rząd indyjski rozważał w r. 196? możliwość wprowadzenia zakazu poślubiania wszystkich kobiet poniżej 21 lat. Można wątpić w powodzenie takiego planu w kraju, w którym 134 000 wdów nie osiągnęło 14 lat życia i w którym obecnie średni wiek położnicy przy pierwszym porodzie wynosi 16 i pół roku.

Leave a Reply